شمارهٔ ۳۷ : دی گفت: چو تو صد به زیانی سوزم

شمارهٔ ۳۸ : دی گفت: حجب ز پیش برنگرفتم

شمارهٔ ۳۲ : امشب بَرِ ما مست که آورد ترا

شمارهٔ ۳۳ : امشب ز پگاهی به خروش آمدهای

شمارهٔ ۳۴ : دوش آمد و گفت: هیچ آزرمت نیست

شمارهٔ ۳۵ : دوش آمد و گفت: ای وطن بگرفته

شمارهٔ ۳۶ : دوش آمد و گفت: اگر چه کم میآیم

شمارهٔ ۳۱ : دوشش دیدم چو زلف خود در تابی

شمارهٔ ۲۷ : دل دوش ز لعلِ همچو قندش میسوخت

شمارهٔ ۲۸ : دی میشد و دل رها نمیکرد به کس