شمارهٔ ۵۳ : بشکفت گل تازه به بستان ای دوست

شمارهٔ ۵۴ : آن لحظه که از اجل گریزان گردیم

شمارهٔ ۵۵ : جانا گل بین جامهٔ چاک آورده

شمارهٔ ۵۶ : چون صبح دمید ودامن شب شد چاک

شمارهٔ ۵۷ : صبح از پس کوه روی بنمود ای دوست

شمارهٔ ۴۸ : روزی که بود روز هلاک من و تو

شمارهٔ ۴۹ : ساقی به صبوحی می ناب اندر ده

شمارهٔ ۵۰ : مائیم به عقل ناصواب افتاده

شمارهٔ ۵۱ : خواهی که غم از دل تو یک دم بشود

شمارهٔ ۵۲ : گل جلوه همی کند به بستان ای دوست