غزل شمارهٔ ۳۷۶ : دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم

غزل شمارهٔ ۳۷۷ : ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

غزل شمارهٔ ۳۶۲ : دیدار شد میسر و بوس و کنار هم

غزل شمارهٔ ۳۷۸ : ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم

غزل شمارهٔ ۳۶۳ : دردم از یار است و درمان نیز هم

غزل شمارهٔ ۳۷۹ : سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

غزل شمارهٔ ۳۶۴ : ما بی غمان مست دل از دست داده‌ایم

غزل شمارهٔ ۳۸۰ : بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

غزل شمارهٔ ۳۶۵ : عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم

غزل شمارهٔ ۳۸۱ : گر چه ما بندگان پادشهیم