شمارهٔ ۳۴۰ – در مرثیهٔ اسپهبد کیالواشیر : چراغ کیان کشته شد کاش من

شمارهٔ ۳۴۱ : خاقانیا! مسیح دما! زین خراس دهر

شمارهٔ ۳۴۲ : باور نکردمی که رسد کوه سوی کوه

شمارهٔ ۳۳۸ : دی شبانگه به غلط تا به لب دجله شدم

شمارهٔ ۳۳۹ : ای بزم تو فروخته رایات خرمی

شمارهٔ ۳۳۳ : صدرا تو را جلالت اسکندر است لیک

شمارهٔ ۳۳۴ – شعر قاضی تنوخی : رضیت بما قسم الله لی

شمارهٔ ۳۳۵ – در حماسه و مدح خود : شاعر مفلق منم، خوان معانی مراست

شمارهٔ ۳۳۶ : بس کن از سودای خوبان داشتن خاقانیا

شمارهٔ ۳۳۷ – در نکوهش بغداد : ای باغ داد و بیضهٔ بغداد مرحبا