شمارهٔ ۲۸ – در مدح جمال الانام حسام الدین : دوش آن زمان که چشمهٔ زراب آسمان

شمارهٔ ۲۹ – در بیان دوستی و دشمنی خلق : دوست دشمن گشت و دشمن دوست شد خاقانیا

شمارهٔ ۳۰ – در مدح جلال الدین الخزاری : گفتم ای دل بهر دربان جلال

شمارهٔ ۳۱ – در نکوهش حسودان : خاقانیا ز دل سبکی سر گران مباش

شمارهٔ ۳۲ : خاقانیا چه مژده دهی کز سواد ملک

شمارهٔ ۲۳ : چون ز یاران رفته یاد آرم

شمارهٔ ۲۴ : خوش سواری است عمر خاقانی

شمارهٔ ۲۵ : زندگانی چو مال میراث است

شمارهٔ ۲۶ – در مرثیهٔ وحید الدین عموی خود : کو آنکه نقد او به ترازوی هفت چرخ

شمارهٔ ۲۷ : دروغ است آنکه گوید این که در سنگ