بخش ۳۹ – در بیان آنکه در کلام سابق مذکور شد منافی اثبات اختیار آدمی نیست و در تحقیق معنی اختیار و جبر : نبرد فعل را چه خیر و چه شر

بخش ۲۴ – در بیان فرق میان رقص ارباب نقص و حال اهل کمال : رقص ناقص به سوی نقص بود

بخش ۴۰ – در بیان جواب از سؤالی که چون بنده مختار در اختیار خود مجبور باشد اختیار وی به جبر راجع شود پس حکمت تکلیف وی به اوامر و نواهی چه باشد : گر تو گویی چو بنده مامور

بخش ۲۵ – تمثیل : جغد مسکین نشسته پهلوی باز

بخش ۲۶ – در ذکر قلبی آنان که دم از ذکر قلبی زنند و بر خود علامات آن نصب کرده آن را از قبیل ذکر خفیه شمارند و ندانند که آن نیز حکم ذکر جهر دارد بلکه ذکر جهر نیز از آن بهتر است زیرا که در ذکر جهر اصل ذکر متحقق است و احتمال غیر آن ندارد به خلاف ذکر خفیه : وان دگر شیخ پیش خلق جهان

بخش ۲۷ – حکایت آن غوری که در مناره پنهان شده بود و فریاد می کرد که مرا مجویید که من اینجا نیستم : روستایی ز دست باران جست

بخش ۲۸ – در بیان آنکه آنچه گذشت مذمت ذکر سر و جهر نیست بلکه مذمت جماعتی است که آن را وسیله لذات جسمانی و شهوات نفسانی ساخته اند : آنچه کردم بیان درین گفتار

بخش ۱۳ – در بیان آنکه طمع را که از جمله آفات است با منقبت معدلت منافات است : هر که را دل به عدل شد مایل

بخش ۱۴ – پند مأمون به فرزند خویش : با پسر گفت یک شبی مأمون

بخش ۱۵ – قطع اطناب اطناب و ختم بر دعای استجابت ماب : جامی اطناب در سخن نه سزاست