بخش ۱۵۰ – حکایت بر سبیل تمثیل : داشت در ده مقام بیوه زنی

بخش ۱۵۱ – قال الله تعالی یا حسرتی علی ما فرطت فی جنب الله : حسرت از جان او برآرد دود

بخش ۱۵۲ – تنبیه للغافلین و ایقاظ للنائمین : ای به مهد بدن چو طفل صغیر

بخش ۱۵۳ – قصه روستایی که درازگوش پیر لنگ پشت ریش به بازار خر فروشان برد، دلال فریاد برداشت که کی می خرد خری جوان روان تندرست، روستایی چون آن بشنید باور داشت و از فروختن درازگوش پشیمان شد : پاسخش داد کای سلیم القلب

بخش ۱۵۴ – قال رسول الله صلی الله علیه و سلم احثواالتراب فی وجوه المداحین: کذا فی صحیح المسلم رحمة الله علیه و فیه ایضا مدح رجل عند النبی صلی الله علیه و سلم. قال صلی الله علیه و سلم: ویحک قطعت عنق صاحبک : گوش بر مدح مدح گو کم نه

بخش ۱۵۵ – هشام بن عبدالملک در طواف کعبه بود هر چند خواست که حجرالاسود را استلام کند به واسطه ازدحام طایفان میسرش نشد به جانبی بنشست و مردم را نظاره می کرد. ناگاه حضرت امام زین العابدین علی بن الحسین بن علی رضی الله عنهم حاضر شد و به طواف خانه اشتغال نمود چون به حجرالاسود رسید همه مردمان به یک جانب شدند تا نقبیل حجرالاسود کرد یکی از اعیان شام که همراه هشام بود پرسید که این چه کس است؟ هشام گفت نمی شناسم از ترس آنکه مبادا اهل شام به وی رغبت نمایند. فرزدق شاعر آنجا حاضر بود گفت من می شناسمش و در جواب سائل قصیده ای انشا کرد بیست بیت کما بیش در تعریف و تمدیح امام زین العابدین رضی الله عنه : پور عبدالملک به نام هشام

بخش ۱۵۶ – تمام شدن انشاء قصیده فرزدق در مدح امام زین العابدین رضی الله عنه و غضب کردن هشام بر فرزدق و حبس کردن وی : چون هشام آن قصیده غرا

بخش ۱۲۵ – در بیان آنکه نسبت حال مؤمنان و کافران با انبیا علیهم السلام همچون نسبت حال سپاه اسکندر است با اسکندر : چون رسید از خدا کتاب و رسول

بخش ۱۲۶ – سؤال و جواب : گر تو گویی به حکم عقل روا

بخش ۱۲۷ – التفات من الغیبة الی الخطاب بلسان المناجات : یا جلی الظهور و الاشراق