رباعی ۱۰ : دوری که در [او] آمدن و رفتنِ ماست،
رباعی ۱۱ : دارنده چو ترکیبِ طِبایع آراست،
رباعی ۱۲ : آنان که محیطِ فضل و آداب شدند،
رباعی ۱۳ : * آنان که ز پیش رفتهاند ای ساقی،
رباعی ۱۴ : * آن بیخبران که دُرِّ معنی سُفتند،
