شمارهٔ ۴۴۰ : می چکد چون شمع آتش از زبان خامه ام

شمارهٔ ۴۳۱ : نیست از گرد مذلت متواضع را باک

شمارهٔ ۴۳۲ : برات رزق ترا از زراعت ایزد پاک

شمارهٔ ۴۳۳ : می کند عیب نمایان را هنرپرور کمال

شمارهٔ ۴۳۴ : روزگاری شد دل افسرده دارم در بغل

شمارهٔ ۴۳۵ : هر که را از سایلان ناشاد می سازد بخیل

شمارهٔ ۴۳۶ : هر که از لاغری انگشت نما شد چو هلال

شمارهٔ ۴۲۱ : با خود پرداز از منزل طرازی

شمارهٔ ۴۲۲ : گر می نمی ستانی ای زاهد ریایی

شمارهٔ ۴۲۳ : در حریمی که لب خود به شکرخنده گشایی