شمارهٔ ۳۸۲ : در جبین تاک، نور باده بی غش ببین

شمارهٔ ۳۸۳ : خط مشکین را به گرد خال آن مهوش ببین

شمارهٔ ۳۸۴ : ز شعر خویش نتوان فیض شعر دیگران بردن

شمارهٔ ۳۸۵ : ز شرم افزون توان گل از عذار دلستان چیدن

شمارهٔ ۳۸۶ : ازان خرسند گردیدم ز دیدن ها به نادیدن

شمارهٔ ۳۸۷ : ز اهل عقل همواری به مجنونان فزون تر کن

شمارهٔ ۳۸۸ : جوانی برد با خود آنچه می آمد به کار از من

شمارهٔ ۳۷۳ : غوطه در زنگ زد آیینه روشن گهرش

شمارهٔ ۳۷۴ : عمر گویی است سبک، قامت خم چوگانش

شمارهٔ ۳۷۵ : به عزم صید چنان گرم خاست شهبازش