شمارهٔ ۳۶۴ : در کهنسالی نیفتد کافر از سامان خویش!

شمارهٔ ۳۶۵ : حسن هیهات است بردارد نظر از روی خویش

شمارهٔ ۳۶۶ : صنوبر قامتی کز خاک می روید گرفتارش

شمارهٔ ۳۶۷ : در آن محفل که برخیزد نقاب از روی گلپوشش

شمارهٔ ۳۶۸ : تماشای جمال خود چنان برده است از هوشش

شمارهٔ ۳۶۹ : دل خونین چنان آمیخت با فولاد پیکانش

شمارهٔ ۳۷۰ : قلم ماری است کز رشوت بود افسون گیرایش

شمارهٔ ۳۵۷ : سامان دهر را همه اسباب غم شمار

شمارهٔ ۳۵۸ : در دیده ها اگر چه بود راه هند دور

شمارهٔ ۳۵۹ : مخور فریب محبت ز ناله همه کس