شمارهٔ ۴۶ : می آرد شرف مردمی پدید

شمارهٔ ۶۲ – در مذمت اسب خود : بود اعور و کوسج و لنگ و پس من

شمارهٔ ۴۷ : دریغ! مدحت چون درو آبدار غزل

شمارهٔ ۴۸ : هر باد، که از سوی بخارا به من آید

شمارهٔ ۴۹ : کار همه راست، آن چنان که بباید

شمارهٔ ۵۰ : دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید

شمارهٔ ۵۱ : اندی که امیر ما باز آید پیروز

شمارهٔ ۳۶ : گل دگر ره به گلستان آمد

شمارهٔ ۳۷ – دیر زیاد آن بزرگوار خداوند : دیر زیاد! آن بزرگوار خداوند

شمارهٔ ۳۸ : جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست