شمارهٔ ۲۰۷ – دریغ من‌! : آتش کید آسمان سوخت تنم‌، دریغ من

شمارهٔ ۲۰۸ – فقر و فنا : بر تختگاه تجرد سلطان نامورم من

شمارهٔ ۲۰۹ – ای وطن من : ای خطهٔ ایران مهین‌، ای وطن من

شمارهٔ ۲۱۰ – آسمان پیما : چون به پشت آسمان‌پیما برآمد پای من

شمارهٔ ۲۱۱ – رود کارون : خوشا فصل بهار و رود کارون

شمارهٔ ۲۱۲ – بیزاری از حیات : مرا دلی است ز دست زمانه غرقه به خون

شمارهٔ ۲۱۳ – ماجرای واگون : هوشم ز سر پریده از ماجرای واگون

شمارهٔ ۱۹۸ – پیام به یاران تهران : ای صبا رو به جانب تهران

شمارهٔ ۲۱۴ – خدعهٔ حسود : حاسدم دست خدیعت برکشید از آستین

شمارهٔ ۱۹۹ – به یکی از معاندین : ای کسروی ای سفیه نادان