شمارهٔ ۳۹ – بدرود : ای روی نکو سلامتت باد

شمارهٔ ۲۴ – ستایش : ای بزرگی که باغ رادی را

شمارهٔ ۲۵ – ناله از حصار مرنج : ای حصن مرنج وای آنکس

شمارهٔ ۲۶ – پیشگوئی منجم : مرا منجم هشتاد سال عمر نهاد

شمارهٔ ۱۱ – ناله از روزگار : دست بر زخم من فلک نگشاد

شمارهٔ ۱۲ – تأسف بر سپید شدن موی : مویم آخر جز از سپید نگشت

شمارهٔ ۱۳ – مدیح : ای بزرگی که حسن رای تو را

شمارهٔ ۱۴ – نصیحت : عذر بی منفعت نهادن چیست

شمارهٔ ۱۵ – وصف خروس : ناگه خروس روزی در باغ جست

شمارهٔ ۱۶ – پیری و جوانی : آدمی سر به سر همه عیب است