شمارهٔ ۷ – اندرز به شاه : پادشها! چشم خرد بازکن
شمارهٔ ۸ – شاه لئیم : پادشهی بود به عهد قدیم
شمارهٔ ۱۸۱ – در وصف محبس : سهمگین سمجی چو تاری مسکنی
شمارهٔ ۹ – شاه دل آگاه : قصهٔ شاهان جهان بیش و کم
شمارهٔ ۱۸۲ – تربیه طبیعی : غرٌنده و سهمناک و توفنده
شمارهٔ ۱۰ – هدیهٔ تاگور : دست خدای احد لمیزل
شمارهٔ ۱۸۳ – جوابی به قطعه محمود فرخ : بهار قطعهٔ فرخ شنید وخرم گشت
شمارهٔ ۱۱ – جو یک مثقالی : بود به کرمان، شهی از دیلمان
شمارهٔ ۱۸۴ : دوش آمد پی عیادت من
شمارهٔ ۱۲ – بنای تختجمشید : پادشه ملکستان، داریوش