قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۳ : جهان را نیست جز مردم شکاری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۴ : ایا دیده تا روز شب‌های تاری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۵ : نماند کار دنیا جز به بازی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۶ : بگذر ای باد دل‌افروز خراسانی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۷ : گر خرد را بر سر هشیار خویش افسر کنی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۸ : ای شده مشغول به ناکردنی،

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۳ : گر نخواهی ای پسر تا خویشتن مجنون کنی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۴ : ای کرده سرت خو به بی‌فساری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۵ : ای آنکه ندیم باده و جامی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۶ : ای آنکه به تن ز ارزوی مال چو نالی