قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۵ : امهات و نبات با حیوان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۶ : ای دننده همچو دن کرده رخان از خون دن

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۷ : در دلم تا به سحرگاه شب دوشین

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۸ : چه گوئی؟ ای شده زین گوی گردان پشت تو چوگان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۹ : تا کی کنی گله که نه خوب است کار من

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۰ : درد گنه را نیافتند حکیمان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۵ : مر جان مرا روان مسکین

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۶ : ای شده مشغول به کار جهان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۷ : سوار سخن را ضمیر است میدان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۸ : بر جستن مراد دل ای مسکین