قصیدهٔ شمارهٔ ۱ : سحر از کوه خاور تیغ اسکندر چو شد پیدا

قصیدهٔ شمارهٔ ۲ : نسیم صبح عنبر بیز شد بر تودهٔ غبرا

قصیدهٔ شمارهٔ ۳ : زهی مقصود اصلی از وجود آدم و حوا

قصیدهٔ شمارهٔ ۴ : نسیمی به دل می‌خورد روح‌پرور

غزل شمارهٔ ۶۳ : دل من ز بیقراری چو سخن به یار گویم

غزل شمارهٔ ۷۹ : چو نی نالدم استخوان از جدایی

غزل شمارهٔ ۶۴ : گه ره دیر و گهی راه حرم می‌پویم

غزل شمارهٔ ۸۰ : روز و شب خون جگر می‌خورم از درد جدایی

غزل شمارهٔ ۶۵ : با چشم تو گهی که به رویت نظر کنم

غزل شمارهٔ ۶۶ : هر شبم نالهٔ زاری است که گفتن نتوان