شمارهٔ ۱۰ – کتابخانه ستیغ

ماییم که با ما نبود هیچ روا

چون هیچ نباشد نبود هیچ سزا

تو هیچ مباش تا نباشد هیچت

چون هیچ نباشی نبود هیچ ترا

برچسب خوردهباب پنجم: در بیان توحید به زبان تفرید, عطار

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ