شمارهٔ ۲۷ – کتابخانه ستیغ

دل دوش ز لعلِ همچو قندش میسوخت

جان نیز ز زلفِ چون کمندش میسوخت

خورشید سپر فکنده میرفت خجل

تا روز و شبِ تیره سپندش میسوخت

برچسب خوردهباب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق, عطار

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ