رباعی شمارهٔ ۱۷۱ – کتابخانه ستیغ

دانی ز چه یک نام حق آمد غفار

یعنی که به مجرمان عاصی رحم آر

گر جاهلی از جهل نکردی گنهی

پس عفو همیشه می‌نشستی بیکار

برچسب خوردهخاقانی, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ