رباعی شمارهٔ ۲۵۹ – کتابخانه ستیغ

گاهی که کنی عهد و وفا با یاران

زنهار وفای عهد خود واجب دان

بی‌شکر خدا مباش هرگز نفسی

تا بر تو شود ابر کرم‌ها باران

برچسب خوردهخاقانی, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ