رباعی شمارهٔ ۳۰۷ – کتابخانه ستیغ

تا زلف تو بر بست به رخ پیرایه

بر عارض تو فکند مشکین سایه

ای حور جنان تو پیش من راست بگو

شیر تو که داده است، که بودت دایه؟

برچسب خوردهخاقانی, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ