رباعی شمارهٔ ۳۷ – کتابخانه ستیغ

گفتند که گل چمن به یکبار آراست

برخاست و کلید باغ و کاشانه بخواست

گل گفت که با او نبود کارم راست

دانی چه گلابخانه را راه کجاست

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ