رباعی شمارهٔ ۵۸ – کتابخانه ستیغ

با دل گفتم چو یار بی فرمانست

این صبر هوس پختن بی‌پایانست

دل گفت نفس مزن که تدبیر آنست

هم پختن این هوس که نتوان دانست

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ