رباعی شمارهٔ ۱۶۰ – کتابخانه ستیغ

چندان که مرا دلبر من رنجاند

گر هیچ کسی نداند ایزد داند

یک دم زدن از پای فرو ننشیند

تا بر سر آب و آتشم ننشاند

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ