رباعی شمارهٔ ۲۰۶ – کتابخانه ستیغ

زان پس که وصال روی در پرده کشید

واندوه فراق پرده بر من بدرید

گفتم که مگر توانمش دید به خواب

خود خواب همی به خواب نتوانم دید

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ