رباعی شمارهٔ ۲۳۰ – کتابخانه ستیغ

ای ماه تمام برنیایی آخر

جانی که همی رخ ننمایی آخر

چون جان به لطافت و چو ماهی به جمال

جان من و ماه من کجایی آخر

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ