رباعی شمارهٔ ۲۳۱ – کتابخانه ستیغ

دی گر بفزود عز دین عدل عمر

وز جور تهی کرد زمین عدل عمر

امروز به صد زبان جهان می‌گوید

ای عدل عمر بیا ببین عدل عمر

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ