رباعی شمارهٔ ۴۱۵ – کتابخانه ستیغ

چون صبح درآمد به جهان‌افروزی

معشوقه به گاه رفتن از دلسوزی

می‌گفت و گری که با من غم روزی

صبحا ز شفق چون شفقت ناموزی

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ