رباعی شمارهٔ ۴۳۴ – کتابخانه ستیغ

گر در همه عمر یک نکویی بکنی

صد گونه جفا و زشت‌خویی بکنی

گویی که برغم تو چنین خواهم کرد

داری سر آنکه هرچه گویی بکنی

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ