رباعی شمارهٔ ۳۹ – کتابخانه ستیغ

نوروز شد و بنفشه از خاک دمید

بر روی جمیلان چمن نیل کشید

کس را به سخن نمی‌گذارد بلبل

در باغ مگر غنچه به رویش خندید

برچسب خوردهرباعیات, وحشی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ