رباعی شمارهٔ ۱۲۴ – کتابخانه ستیغ

آخر بدمد صبح امید از شب من

آخر نه به جایی برسد یارب من؟

یا در پایت فگند بینم سر خویش

یا بر لب تو نهاده بینم لب من

برچسب خوردهرباعیات, عراقی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ