رباعی شمارهٔ ۲ – کتابخانه ستیغ

گر آدمیی دور شو از دمدمها

ور گرگ نه‌ای مگر و گرد رمها

تا کی ز برای جستن آب رخی؟

از گردن خود فرو نه این مظلمها

برچسب خوردهاوحدی, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ