شمارهٔ ۵۶ – کتابخانه ستیغ

یک روی چو آیینه مبادا انسان

کاخر شکند ز جلوهٔ روی خسان

مانندهٔ تیغ شو همه روی و زبان

تا بگذری از میان مردم آسان

برچسب خوردهرباعیات, ملک‌الشعرای بهار

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ