رباعی شمارهٔ ۱۹ – کتابخانه ستیغ

بس مرد که لاف می‌زد از مردی خویش

در پیره‌زنی دیدم ازو مردی بیش

ابنای زمانه دیدم اغلب هاتف

مردند ولی با لب و با سبلت و ریش

برچسب خوردهرباعیات, هاتف اصفهانی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ