رباعی شمارهٔ ۵ – کتابخانه ستیغ

آن وقت که بحر کل شود ذات مرا

روشن گردد جمال ذرات مرا

زان می‌سوزم چو شمع تا در ره عشق

یک وقت شود جمله اوقات مرا

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ