رباعی شمارهٔ ۴۹ – کتابخانه ستیغ

دود دل ما نشان سوداست دلا

و اندود که از دل است پیداست دلا

هر موج که میزند دل از خون ای دل

آن دل نبود مگر که دریاست دلا

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ