رباعی شمارهٔ ۶۲ – کتابخانه ستیغ

گر عمر بشد عمر دگر داد خدا

گر عمر فنا نماند نک عمر بقا

عشق آب حیاتست در این آب درآ

هر قطره از این بحر حیاتست جدا

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ