رباعی شمارهٔ ۱۳۶ – کتابخانه ستیغ

آن شاه که خاک پای او تاج سر است

گفتم که فراق تو ز مرگم بتر است

اینک رخ زرد من گوا گفت برو

رخ را چه گلست کار او همچو زر است

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ