رباعی شمارهٔ ۲۵۶ – کتابخانه ستیغ

بیرون ز جهان و جان یکی دایهٔ ماست

دانستن او نه درخور پایهٔ ماست

در معرفتش همین قدر دانم

ما سایه اوئیم و جهان سایه ماست

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ