رباعی شمارهٔ ۲۶۲ – کتابخانه ستیغ

تا در دل من صورت آن رشک پریست

دلشاد چو من در همهٔ عالم کیست

والله که به جز شاد نمیدانم زیست

غم میشنوم ولی نمیدانم چیست

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ