رباعی شمارهٔ ۲۸۴ – کتابخانه ستیغ

چشمی دارم همه پر از صورت دوست

با دیده مرا خوشست چون دوست در اوست

از دیده دوست فرق کردن نه نکوست

یا دوست به جای دیده یا دیده خود اوست

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ