رباعی شمارهٔ ۳۴۴ – کتابخانه ستیغ

زان می مستم که نقش جامش عشق است

وان اسب سواری که لجامش عشق است

عشق مه من کار عظیمی است ولیک

من بندهٔ آنم که غلامش عشق است

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ