رباعی شمارهٔ ۳۶۹ – کتابخانه ستیغ

گر آتش دل نیست پس این دود چراست

ور عود نسوخت بوی این عود چراست

این بودن من عاشق و نابود چراست

پروانه ز سوز شمع خشنود چراست

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ