رباعی شمارهٔ ۳۷۹ – کتابخانه ستیغ

گر حلقهٔ آن زلف چو شستت نگرفت

تا باده از آن دو چشم مستت نگرفت

می طعنه زنند دشمنانم شب و روز

کز پای درآمدی و دستت نگرفت

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ