رباعی شمارهٔ ۴۵۵ – کتابخانه ستیغ

یکبار به مردم و مرا کس نگریست

گر بار دگر زنده شوم دانم زیست

ای کرده تو قصد من ترا با من چیست

یا صحبت ابلهان همه دیگ تهیست

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ