رباعی شمارهٔ ۴۶۷ – کتابخانه ستیغ

آن دل که به شاهد نهان درنگرد

کی جانب ملکت جهان درنگرد

بی‌زار شود ز چشم در روز اجل

کان روی رها کند به جان درنگرد

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ