رباعی شمارهٔ ۶۰۷ – کتابخانه ستیغ

تا رهبر تو طبع بدآموز بود

بخت تو مپندار که پیروز بود

تو خفته به صبح و شب عمرت کوتاه

ترسم که چو بیدار شوی روز بود

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ