رباعی شمارهٔ ۶۴۲ – کتابخانه ستیغ

چون صبح ولای حق دمیدن گیرد

جان در تن زندگان پریدن گیرد

حایی برسد مرد که در هر نفسی

بی‌زحمت چشم دوست دیدن گیرد

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ